Intuïtief Leven

Sta jij aan het roer van je eigen leven?

Thu, 17 Mar 2022 15:56:17 GMT

Elke mede-millenial herkent deze vraag wel: leef ik een leven wat echt van mij is, of die van een ander? Het is een onderwerp wat me de laatste tijd vaak bezig houdt. Sinds ik besloten heb te gaan ondernemen, merk ik dat ik me veel vrijer voel om keuzes te maken die bijdragen aan mijn leven, zoals ik ‘m wil leiden. Maar wat zorgde er nou voor dat ik dat hiervoor niet kon? En hoezo lukt het me nu wel?

Het is spannend: wanneer je keuzes gaat maken die echt bij jou passen, in plaats van wat van je verwacht wordt, dan krijg je misschien wel vragen van je omgeving: “Zou je dat nou wel doen?“ of “Daar vind ik jou helemaal niet het type voor.” Je hebt misschien wel eerder altijd stellig geroepen dat iets niet bij jou past, om later te ontdekken dat dat eigenlijk helemaal niet zo is.

Zo weet ik nog dat ik aan het begin van mijn relatie met Kai hem heel stellig vertelde dat ik niet zo creatief was. Ja, wel met ideeën bedenken voor mijn werk, maar denk maar niet dat ik zo’n kunstzinnig type ben. 5 jaar later en we hebben een huis met stapels Flows, een schildersezel, en een secretaire gevuld met aquarelverf, bullet journals en borduurwerk. Je mag als mens áltijd van mening veranderen. Want die veranderlijkheid: die maakt het leven nou juist zo interessant!

Omgaan met de mening van anderen

Op het moment dat je echt voor je eigen leven gaat kiezen, gaat dat dus misschien zorgen voor weerstand in je omgeving. Bedenk je dan: wat maakt dat iemand zo reageert? Heel vaak is het vanuit angst, het wordt goed bedoeld en die persoon heeft waarschijnlijk het beste met je voor, maar projecteert zijn of haar angst op jou. Ze zijn bang voor wat er eventueel mis kan gaan, voor de meningen van anderen als je jezelf zo blootgeeft of voor het onbekende pad wat je inslaat. Het vervelende is dat jij er vervolgens een rotgevoel aan overhoudt en je misschien wel aan jezelf gaat twijfelen.

Stel jezelf na zo’n gesprek dus de vraag: is dit gevoel van mij? Of van die ander? Een andere tip die ik van onderneemster Charlotte van ‘t Wout leerde: stel dat je bezig bent met een nieuw idee (zoals ik een tijdje terug had met dit blog), begin gewoon en houdt het bij jezelf. Ga niet om de mening van een ander vragen. Als jij in iedere vezel in je lijf voelt dat je het moet doen: doe het dan gewoon!

Hoe ik het leven van een ander leefde

Ik haalde net al een beetje gekscherend het gesprek wat ik 5 jaar geleden met Kai had aan: dat ik niet zo’n kunstzinnig type was, maar ik heb tot een aantal jaar terug een leven geleid wat niet van mij was. Ik werkte in die periode namelijk keihard: zo was ik in de tijdspanne van een half jaar zowel mijn scriptie aan het afronden, ik had ernaast voor 20 uur een bijbaan als communicatie-adviseur, ik besloot ook nog “even” een essay te schrijven voor een competitie van een gerenommeerd PR bureau, ik had een actief sociaal leven en ik liep wekelijks 5 kilometer hard.

Ik had me in de jaren ervoor de interne overtuiging aangeleerd dat ik dat allemaal moest doen om mee te tellen, om goed genoeg te worden gevonden. Ik was totaal het dromerige, gevoelige meisje kwijtgeraakt. Het meisje dat enorme compassie voor anderen voelde, opgroeide in een bosrijke omgeving (en die natuur ook nodig heeft). Je begrijpt: dat ging niet lang goed. Een jaar nadat ik echt het werkende leven in was gestapt, raakte ik overspannen. Alles was me te veel. Ik was helemaal kwijt hoe het was om uit te staan en had bijvoorbeeld totaal geen hobby’s meer. Al mijn tijd moest zinvol zijn.

Dominosteentjes

En zo viel het eerste dominosteentje. Vanaf dat moment ben ik keuzes gaan maken die veel beter bij mij pasten, maar wel in gingen tegen alles wat voor mij op dat moment voelde als “hoe het hoorde”. Ik verruilde het drukke Utrecht voor het groene Arnhem, ik zocht een andere baan en ik begon talloze hobby’s. Ik nam het advies van mijn bedrijfsarts ter harte: ik leefde niet meer om te werken, maar werkte om te leven.

En door de jaren heen kwam ik weliswaar steeds een paar dominosteentjes verder, maar toch merkte ik steeds dat ik het leven van een ander leefde. Zo heb ik mijn gevoelige kant de afgelopen jaren - zo goed als dat ging -onderdrukt. Want ik wilde laten zien dat ik een manager kon zijn, dat ik met directeuren aan tafel kon zitten, dat ik een begroting kon opstellen en een resultaatrekening kon maken. Er zat meer in mij dan “dat meisje van communicatie” en dit was toch de manier om “er” te komen? En ja, ik kon het ook allemaal, maar het was niet wie ik echt ben. Ik zocht nog steeds naar die erkenning: nog steeds wilde ik goed genoeg gevonden worden.

En hoewel ik dit wel merkte, was daadwerkelijk veranderen toch steeds een stap te ver. Totdat er op werkvlak dingen zodanig veranderden dat ik besloot voor mezelf te beginnen. Toen heb ik nog drie maanden vastgehouden aan die oude versie van mezelf om vervolgens het besluit te nemen daar echt definitief een punt achter te zetten. En het échte kantelpunt kwam toen ik op Naturequest was: 24 uur alleen in het bos . Daar ontdekte ik dat het oké is om mijn gevoel te volgen en dicht bij mezelf te blijven.

Hoe ik dichter bij mezelf blijf

Dus ik probeer nu vooral dicht bij mezelf te blijven. Dat doe ik op een paar manieren, misschien heb je er wat aan voor jezelf:

Ik check regelmatig in bij mezelf: word ik blij van wat ik doe? Wat zegt het negatieve stemmetje? En waarom zegt het dat? Zo merk ik dat ik nogal hard oordeel op mezelf, bijvoorbeeld als ik iets leuks en ontspannends ga doen terwijl er nog een berg was ligt. Waarom vind ik dat ik het moet verdienen om een uurtje of 2 te gaan schilderen? En zo pel ik steeds laagje voor laagje af wat er achter m’n overtuigingen zit.
Als ik ergens ja op wil zeggen, maar ik voel twijfel, dan vraag ik mezelf af: wil ik ja zeggen voor de ander of doe ik dit omdat ik het zelf wil? Daarmee bedoel ik niet dat je nooit iets moet doen voor een ander, want ik denk dat als we allemaal onze talenten wat meer inzetten voor de ander, de wereld alleen maar mooier wordt.
Ik heb onlangs een oefening gedaan waarin ik mijn eigen kernwaarden heb vastgesteld. Die kernwaarden staan op de achtergrond van m’n telefoon als reminder. Zo probeer ik bij beslissingen even stil te staan en te kijken of ik wel handel in lijn met mijn eigen kernwaarden. Ik zal hier in een volgend blog wat dieper op ingaan.
Ik ben een enorme aanhanger van cyclisch leven , oftewel leven in het ritme van je vrouwelijke cyclus. Ik gebruik mijn menstruatie als tijd om terug te blikken op de afgelopen periode: wat laat ik achter? Zit ik nog op mijn eigen pad? Wat neem ik mee de nieuwe cyclus in?

Is dit herkenbaar voor jou? Vraag jij je soms wel eens af of je wel je eigen leven leidt?
Deel het met me via Instagram .

Waarom ik een nieuwsdieet volg

Tue, 22 Feb 2022 16:20:33 GMT

Je kent het wel: terwijl je nog ’s ochtends in bed ligt, pak je je telefoon er al bij de NOS app te openen en te kijken wat voor nieuws er bij is gekomen sinds je de avond ervoor dezelfde pagina hebt gecheckt. Nog voor je dag goed en wel is begonnen, merk je al dat je een gevoel bekruipt dat het allemaal niet zo lekker gaat in de wereld, een gevoel van machteloosheid overvalt je.

Je wilt toch op de hoogte blijven?

Tijdens mijn opleiding communicatiewetenschap en ook daarna op de afdeling communicatie en bij het communicatiebureau waar ik werkte, luidde het credo maar al te vaak dat het goed was om op de hoogte te zijn van het laatste nieuws. Ook in gesprekken met anderen komen vaak de laatste zaken op het nieuws voorbij. En ik geef toe: ik wilde graag mee kunnen praten met m’n leidinggevende, collega’s, ouders of vrienden. Als ik in een gesprek merkte dat diegene front page nieuws niet had meegekregen, vond ik die persoon vaak zelfs naïef of een beetje dommig overkomen.

Nieuws bingen uit onzekerheid

Ook in periodes waar in er veel gebeurt in de wereld, zoals bijvoorbeeld toen de pandemie uitbrak, ben ik nogal geneigd de nieuwsmedia op de voet te volgen. Het aantal keren waarop ik toen de nieuwspagina heb ververst, wil ik niet eens weten. Overigens een heel natuurlijke neiging, want wanneer we als mensen onzeker zijn over een situatie, dan gaan we meer informatie zoeken om ons zekerder te gaan voelen, dat wordt verklaard door ’The Uncertainty Reduction Theory’.

Alternatieven voor het traditionele nieuws

Helaas brengt dit jarenlange op de voet volgen van de media je niet zoveel. Juist de sombere en machteloze gevoelens namen bij mij de overhand. Ik heb immers geen controle over de grootse wereldgebeurtenissen. Ik heb geprobeerd er op een andere manier mee om te gaan. Zo heb ik een tijd een abonnement gehad op de Correspondent, omdat daar minder nieuws wordt behandeld wat uit de waan van de dag komt en ik heb ook verwoede pogingen gedaan om positief nieuws te volgen (Flow Magazine heeft een lijstje , voor wie dit wil proberen). Maar het voelde makkelijker om even de NOS app te openen dan een Correspondent artikel van 20 minuten te lezen en bij de goed nieuws sites bekroop me het gevoel dat ik m’n kop in het zand stak en teveel doorsloeg naar de positieve kant.

Het nieuwsdieet: even niet op de hoogte zijn

Daarom volg ik nu - van tijd tot tijd - een nieuwsdieet. Wanneer ik merk dat ik wat minder goed in m’n vel zit, of ik merk dat ik de lege momenten op mijn dag opvul met nieuws, stop ik met het bezoeken van nieuwssites en apps. Ik gooi de apps van mijn telefoon, zet limieten op de sites en ook het journaal (wat ik overigens amper kijk) zet ik niet aan. Voor een periode van vaak minimaal 2 weken ben ik volledig 'out of the loop' .

Niet meer obsessief het nieuws volgen

‘Maar mis je dat niet heel veel?’ Nou, dat valt gelukkig wel mee. De echt grote dingen, krijg je wel mee via je omgeving. Waar ik soms nog wel last van heb, is mijn eigen overtuiging dat het wat naïef en dommig voelt om dit te doen. Wanneer ik bij een gesprek sta, waar het over ‘het nieuws’ gaat, en ik niet mee kan praten, dan vind ik dit niet echt leuk, nee. Maar ik merk dat wanneer ik een tijdje mijn “dieet” volg, ik me beter voel en ook in de periode daarna minder de neiging heb om steeds te kijken wat er voor nieuws is. De obsessie gaat eraf. Ik sta ook meer stil bij wat er in mijn eigen omgeving gebeurt, dichtbij. De omgeving waar ik wél invloed op heb.

En kijk ik dan helemaal nooit meer naar een journaal of op NOS.nl? Nee hoor, ik ben niet zo van de strikte leefregels. Ik kies m’n momenten uit waarop ik merk dat het goed is om flink te minderen.

Voor de komende tijd ga ik in ieder geval wel weer even op nieuwdieet. Er gebeurt weer een hoop in de wereld waar we helaas geen invloed op hebben, maar wat ons wel angstig en onzeker maakt. Doe je met me mee?

Een paar handige tips als jij ook een nieuwsdieet wilt volgen:

Bedenk voordat je begint waarom je dit “dieet” wilt gaan volgen. Waarom wil je minder tijd doorbrengen op nieuwssites? Wat wil je graag bereiken? Dit kun je als stok achter de deur houden voor jezelf als je merkt dat je stiekem toch weer op een vrij momentje naar nu.nl gaat.
Verwijder de nieuwsapps van je telefoon;
Zet een limiet of geheel verbod op het bezoeken van de websites. Dat doe je (met een iPhone) door bij ‘Instellingen’ naar ‘Schermtijd’ en van daar naar ‘Applimieten’ te gaan. Klik op ‘Voeg limiet toe’ en scroll door naar ‘Websites’. Daar kun je de websites van jouw keuze toevoegen en vervolgens bepalen hoeveel minuten je maximaal op de websites wilt doorbrengen.
Bepaal van tevoren hoe lang je je dieet wilt volhouden. Door dit een week of twee te doen, merk ik zelf vaak dat ik me beter ga voelen en mijn relatie met nieuwssites weer wat gezonder en minder obsessief is.

Hoe cyclisch leven mij helpt in verbinding te blijven met mijn intuïtie

Tue, 11 Jan 2022 11:07:57 GMT

Ik ben een groot voorstander van leven volgens het ritme van je cyclus. Ik geloof heel erg dat we als vrouw met onze menstruatie een ontzettend mooi instrument in handen hebben die ervoor zorgt dat je een leven leidt wat bij jou past, met daarin voldoende balans. Toen ik mijn hormoonspiraaltje liet weghalen, vanwege vage buikpijnklachten ben ik me gaan verdiepen in mijn natuurlijke cyclus, om te ontdekken hoe die mij kan helpen in verbinding te blijven met m'n intuïtie.

Alles kent zijn tijd

Zoals in de natuur heeft alles zijn tijd: een zaadje wat je net hebt geplant, groeit ook niet de volgende dag uit als bloem. Zo werkt het ook met een vrouwenlichaam. Je menstruatiecyclus kent verschillende fases, die vaak worden vergeleken met de seizoenen. In iedere fase staat dan ook een ander gevoel centraal. Door juist mee te bewegen en niet tegen te bewegen met elke fase, zul je merken dat je leven meer in balans is. Helaas is onze wereld vooral ingericht op het mannelijke 24-uurs ritme, waardoor je geneigd bent - dat was ik althans - altijd maar 'aan' te willen staan en door te knallen.

De vier fases van de cyclus

Wat zijn dan die vier fases, waar bestaan ze uit? Dat leg ik hieronder uit. Niet de biologische uitleg - die kun je eenvoudig googelen - maar juist waar elke fase voor staat op emotioneel vlak en wat je zou kunnen doen om meer in contact te staan met de verschillende fases?

De vier fases (seizoenen) zijn:

De winter (je menstruatie)
Dit is de tijd waarin je lichaam je vraagt om rust te nemen, om naar binnen te keren. Kruip met een dekentje, kop thee en notitieboekje op de bank. Dit is namelijk het ideale moment om terug te blikken op je vorige cyclus, die net is afgelopen. Wat wil je meenemen uit die cyclus? Wat zijn zaken waar je dankbaar voor bent? Zijn er mensen of zaken die je wilt vergeven? Wat laat je letterlijk en figuurlijk los?
De lente (de folliculaire fase)
Je zult je in deze periode waarschijnlijk al energieker gaan voelen, mogelijk zelfs creatiever, dat komt doordat je lichaam druk bezig is met het laten rijpen van je eitjes. Hoewel je misschien overloopt van de ideeën, is het in deze periode goed om nog niet te hard van stapel te lopen. Zorg dat je een notitieboekje bij je hebt of gebruik de notitie app op je telefoon om alle ideetjes die je hebt op te schrijven. Voel je een ongelofelijke behoefte om meteen met een idee aan de slag te gaan? Begin dan met het maken van een planning en actieplan.
De zomer (de periode van je ovulatie)
Je eisprong kan ieder moment komen, waarschijnlijk voel je je nu alsof je de hele wereld aankunt. Nu is het tijd om te knallen! Ga aan de slag met je ideeën uit de lente. Je bent nu ook op je op en top vrouwelijkst, dus trek die kleding aan waar je je een godin in voelt en dans rond in je woonkamer!
De herfst (je luteale fase)
In deze fase maakt je lichaam veel progesteron aan, maar wanneer je niet zwanger bent, bouw dit hormoon zich weer af. Dit zorgt ervoor dat je in het begin van je herfst je jezelf waarschijnlijk heel geaard voelt: blij en rustig. Naarmate je dichter op je winter komt, zul je wat vermoeider raken en waarschijnlijk zelfs PMS klachten ervaren. Het is dus belangrijk om in deze fase het rustiger aan te doen en goed voor jezelf te zorgen. Vooral het eerste deel van de herfst is het goede moment om zaken af te gaan ronden, of bijvoorbeeld het huis nog even goed op te ruimen, zodat je in je winter even niks hoeft te doen.

Hoe ik cyclisch leven toepas

Betekent dit nou dat ik elke maand strak volgens dit principe leef? Nee hoor, helemaal niet. Ik ben niet zo van de rigide leefregels. Wat ik wel merk sinds ik mijn cyclus vanuit deze vier seizoenen bekijk, is dat ik me veel bewuster ben in welke fase ik me bevind door stil te staan bij hoe mijn lichaam aanvoelt. Ik probeer als het kan mijn energie en tijd wel te managen. Dat betekent in mijn winter zo min mogelijk sociale afspraken, ik verzet in m’n zomer juist vaak bergen werk en in m’n herfst krijg ik meestal een dag enorme opruimwoede waar ik dan maar aan toegeef. Verder probeer ik vooral gevoelens die opkomen, te laten komen, zoals boosheid of verdriet in m’n herfst en énorme enthousiasme tijdens m’n zomer. Ik heb wel gemerkt dat als ik in mijn lente heel hard van stapel loop, ik dat vaak later merk door hevigere PMS klachten, of wanneer ik tijdens m’n menstruatie te hard push, ik vaak mijn hele cyclus nog moe ben.

Het cyclisch leven zorgt er dus eigenlijk vooral voor dat ik veel bewuster leef en niet altijd maar zonder nadenken mee-dender in het mannelijke 24-uurs ritme.

Wil jij je ook verdiepen in je cyclus?

Kortom: het kan heel nuttig zijn om wat meer stil te staan bij je cyclus en je je hier wat meer in te gaan verdiepen. Hoe je dat zelf kunt gaan doen? Ik heb een paar tips een aanbevelingen:

Allereerst kan ik je aanraden om op de één of andere manier je cyclus bij te gaan houden. Dat kan via een app (zelf gebruik ik Clue), maar ook gewoon oldschool via een notitieboekje. Er zijn vrouwen die hier heel ver in gaan en elke dag hun basale lichaamstemperatuur meten met een speciale thermometer, maar zelf vond ik dit te veel gedoe. Ik doe dat dus niet ;-)
Het boek Period Power (de Cyclus Strategie in het Nederlands) van Macie Hill kan ik aanbevelen als je benieuwd bent naar hoe de menstruatiecyclus biologisch gezien werkt, wat het met jou doet als vrouw en hoe je gebruik kunt maken van de verschillende fasen in je cyclus. Macie Hill is degene die de terminologie van de seizoenen het meest bekend heeft gemaakt.
Op Instagram zijn een hoop accounts te vinden die hele nuttige informatie delen over je menstruatiecyclus. Een aantal van mijn favorieten zijn, Josephine van Cycleseeds , Iris de Goede , de Menstruatiemeisjes en Kirsten van Komweertotrust .

Er zijn tegenwoordig bovendien een hoop coaches te vinden die je kunnen helpen bij cyclisch leven, waarvan sommigen ook met je meekijken of je cyclus in balans is. Vooral als je vervelende PMS klachten hebt kan dat, of iets als accupunctuur een aanrader zijn. Zo heb ik zelf veel baat gehad bij Accupunctuur bij een pijnlijke en onregelmatige cyclus. Heb je echt extreme last van je menstruatie? Ga dan naar je huisarts, het kan namelijk zijn dat er meer aan de hand is.

Nu ben ik benieuwd, heb jij je wel eens verdiept in jouw menstruatiecyclus? Of heb je misschien al ervaring met cyclisch leven? Laat je het weten onder mijn Instagram post? Ik ben erg benieuwd hoe andere vrouwen hiermee omgaan.

Toch even een kleine disclaimer zo helemaal onderaan: ik ben natuurlijk geen arts, en geen specialist op dit onderwerp. Ik deel in dit blog mijn ervaringen en wat achtergrondinformatie die je vrij beschikbaar op het internet kunt vinden. Neem altijd contact op met een arts als je gezondheidsproblemen ervaart.

Fotodagboek Week 47: De drukte in mijn hoofd eruit waaien op Texel

Mon, 29 Nov 2021 16:11:37 GMT

Om de lezers van dit blog een echt inkijkje te geven in hoe dat intuïtief leven nou in z'n werk gaat, leek het me leuk om een fotodagboek bij te houden van mijn week, beginnend op zondag.

Het hoogtepunt van mijn afgelopen week was een nogal spontaan weekendje naar Texel, met een totaal andere samenstelling qua mensen dan in eerste instantie het idee was. Verder was ik afgelopen week vooral heel druk in m'n hoofd, door een aantal voorstellen die voorbereid moesten worden voor potentiële klussen. Druk in mijn hoofd dus, want er was ruimte zat om van tijd tot tijd rust te pakken, op dinsdag Sinterklaasinkopen te doen en donderdag ben ik naar mijn ouders gereden om met mijn moeder een kerstkrans voor op onze deur te maken.

Kijk vooral even naar het gedichtje bij de dinsdag, die hielp mij enorm om - al was het maar eventjes - van het gejaagde gevoel af te komen en even stil te staan bij het moment. En zaterdag op Texel lukte dat al helemaal: toen vergat ik m'n telefoon zelfs even. Heerlijk om zo even zonder ruis door het leven te gaan. Misschien dat ik daar deze week wel een blog aan wijd.

Scroll gauw verder om te lezen waarom dat zo was.

Zondag 21 november

Op zondag waren we nog steeds in klusmodus om ons thuiskantoor af te kunnen krijgen. We onderbraken het sauzen eventjes voor een wandelingetje met Flip, waarop we denk ik één van de laatste bomen in zijn herfstkleuren hebben gezien. Nu is alles alweer helemaal kaal.

Op de laatste foto kun je zien hoe ons kantoor is geworden, we zijn er echt ontzettend blij mee!

Maandag 22 november

Op maandag gingen we voor het eerst aan het werk op ons nieuwe kantoor, inclusief de gloednieuwe zit-sta bureau's. Wat een feestje! En zoals je ziet heb ik uitzicht op de tuin, hoe heerlijk is dat! Hoewel we het kantoor nog wel een beetje moeten aankleden, staat onze 'Wee Wood' (de naam van ons bedrijf) lego al wel. Dit is een set van Winnie de Poeh's huis. Het Honderdbunderbos staat namelijk voor ons symbool voor the Wee Wood, dus vandaar dat deze een ereplekje krijgt, boven de camera en vintage lensjes.

Dinsdag 23 november

Op dinsdag besloot ik om Sinterklaasinkopen te gaan doen, om de drukte in de winkelstraten van de weekenden een beetje te vermijden. Dat deed ik in Zutphen, zo'n mooi stadje waar ook veel kleinere ondernemers nog een winkel hebben. Zoals je helemaal rechts kunt zien, ben ik goed geslaagd! In de stad hebben ze op meerdere plekken gedichten op gebouwen staan. Ik vind dat altijd een heel mooie manier om even tot stilstand te komen in een stad en met andere ogen naar dingen te gaan kijken.

Dit gedicht benadrukte dat nog eens extra voor mij. Ik wilde eigenlijk alleen 's ochtends gaan en snel snel alle winkels afgaan om de buit binnen te hebben, en 's middags weer aan het werk te gaan, maar na dit gedicht besloot ik dat het prima was om even de tijd te nemen en juist ook te genieten dat dit kan.

Het gedicht op het gebouw:

Kunst

het hier is het nu

neem de ruimte voor rust en gedachten

het nu is het hier, neem diep adem

(het zal later wachten)

Eke Mannink

Woensdag 24 november

Op woensdag had ik eigenlijk een gigantische off-day, totdat ik 's avonds ineens inspiratie kreeg om een blog te schrijven over mijn ervaring met ACNES (het buikwandpijnsyndroom) en wat dit voor mij heeft betekend. Zoals je kunt zien ben ik tot de late uurtjes nog bezig gegaan. Tja, ik ben nu eenmaal een avondmens en als inspiratie toeslaat, dan probeer ik daar meestal wel gelijk gebruik van te maken.

Donderdag 25 november

Donderdags heb ik heerlijk creatief gedaan met m'n moeder, door samen kerstkransen te maken om aan de deur te hangen. Ik vond het heel fijn om tijd met m'n moeder door te kunnen brengen en goede gesprekken te voeren, onder het genot van een kopje thee en met uiteindelijk een heel leuk eindresultaat.

Vrijdag 26 november

Op vrijdag was het zo ver: overdag heb ik nog aan de pitch gewerkt waar ik vorige week over vertelde , maar 's avonds reed ik met mijn beste vriendin Laura mee naar Texel. De plannen pakten totaal anders dan gedacht. Oorspronkelijk zouden ik en mijn vriendinnetje meegaan met Kai en zijn vrienden die een docu aan het afmaken waren, maar degene van wie de docu is testte positief op Corona :( Hele dikke pech. Uiteindelijk nam mijn vriendinnetje haar vriend mee en de (overgebleven) vriend van Kai zijn vriendin en zo ontstond spontaan een nieuwe setting aan mensen die elkaar eigenlijk niet echt kenden. Gelukkig ging dat hartstikke goed en leverde het juist een mooi weekend op!

Zaterdag 27 november

Na verrast te zijn met een kerstontbijtje door Laura, gingen we het eiland op. Eén persoon was nog nooit op Texel geweest, dus die kreeg meteen de 'greatest hits'. Het was heerlijk uitwaaien aan het strand. Ik was zelfs zo in het moment dat ik mijn telefoon niet eens mee op zak had. Op deze foto's genomen met een echte camera na, heb ik dus niks vastgelegd van het weekend. Maar vooral volop genoten. Wat is dat eilandgevoel toch de beste remedie tegen de drukte in je hoofd.

Wat een geluk om de week op Texel af te mogen sluiten! Laat me vooral weten of jij ook een fijne week hebt gehad.

Hoe een beknelde zenuw mijn leven veranderde

Thu, 25 Nov 2021 09:50:17 GMT

In september 2020 werd nadat ik maanden rondliep met buikpijn, ACNES bij mij geconstateerd. ACNES, ook wel buikwandpijnsyndroom genoemd, is een aandoening waarbij je een beknelde zenuw hebt in je buikwand. Gevolg: heel erg veel pijn, die helaas niet met een paracetamolletje weg te nemen is. Uiteindelijk heb ik een behandeling gekregen die 90% van de pijnklachten weg heeft genomen, durf ik bijna een jaar na mijn "genezing" wel te zeggen dat het mijn leven voorgoed heeft veranderd.

Ga er even voor zitten, het is een heel verhaal. In dit blog vertel ik je over mijn ervaring met ACNES en welke impact dit heeft gehad op mijn leven.

Hoe het begon

In juli 2020 besloten Kai en ik een weekend naar Limburg te gaan, om de ouders van Kai te bezoeken die daar op een camping stonden. We hadden een idyllische Bed & Breakfast gevonden in de Peel, een prachtig natuurgebied vlakbij de grens met Noord-Brabant. Nadat we ons heerlijke ontbijt - tussen de boerderijdieren - hadden opgegeten, kreeg ik enorme krampen in m’n buik. “Het zullen wel een soort menstruatiekrampen zijn” dacht ik, ondanks dat ik die vanwege mijn spiraal eigenlijk nog maar zelden had. Gelukkig trokken de krampen weg en konden we nog genieten van een heerlijk zonnig weekend.

De pijn bleef maar terugkomen…

Maar, een week of twee na ons bezoek aan Limburg, kwam de buikpijn weer terug. En zo ging het een poos lang: steeds kwam en ging de buikpijn, dezelfde vervelende krampen. Op een gegeven moment werd ik steeds minder actief, omdat beweging de pijn alleen maar erger leek te maken. Dus natuurlijk deed ik wat je niet moet doen in zo’n situatie: ik ging googelen. Van endometriose tot aan allerlei andere enge ziektes, ik kwam van alles tegen. Oftewel: tijd om een afspraak te maken bij de huisarts.

Het ontbijtje bij de Bed & Breakfast, hier had ik nog geen idee wat voor pijn ik de maanden erna ging hebben...

“Misschien is het iets psychisch” hoorde ik de huisarts zeggen

Nu wil ik niet een heel zeikstuk schrijven over de zorg, zeker niet in een tijd waarin de zorg ontzettend onder druk staat en ze roeien met de riemen die ze hebben. Dat neemt niet weg dat mijn ervaring met de huisarts verre van goed te noemen was. Mijn eerste afspraak met de huisarts verliep goed: mijn klachten werden heel serieus genomen en er werden allerlei onderzoeken uitgevoerd. Ook plande de dokter meteen een echo in vanwege mijn angst dat ik iets aan mijn eierstokken zou hebben, maar door corona moest ik meer dan 2 maanden wachten op deze echo. En elke week werd de pijn erger. Op een gegeven moment moest ik bijna dagelijks overgeven van de pijn. En elke keer hing ik weer aan de telefoon met een assistente, die niks voor me kon betekenen, dat ik gewoon op de echo moest wachten, maar geen voorrang kon krijgen omdat ik geen urgentie had. Op een bepaald punt was de situatie echt onhoudbaar, ik kon amper nog eten door de misselijkheid, dus ik weer bellen met de huisarts. Ik mocht langskomen en dan kon ze kijken of ze de echo naar voren konden halen. Terwijl ik daar zat en - weer een andere huisarts - de hele lijst weer afging van klachten en onderzoeken die waren gedaan, zei ze op een bepaald moment dat het misschien psychisch was. Tja, daar zit je dan, helemaal slap, misselijk en in pijn. De echo kon “gelukkig” wel een paar dagen naar voren gehaald worden.

Eindelijk de langverwachte echo

Het moment was eindelijk daar: ik kreeg een echo. Nadat de gynaecologe me had onderzocht vertelde ze me blij “Nou, er is helemaal niks aan de hand. Fijn hè?” “Fijn hè?!” Dacht ik bij mezelf, “Ik heb nog steeds pijn, die gaat nu niet ineens weg. Ik wil weten wat er met me aan de hand is!” Ik was totaal radeloos, wat kon het toch zijn? Welk onderzoek had ik nog niet gehad, waar misschien meer duidelijk uit kon worden?

Hoe ik ontdekte dat het ACNES was

Dus ik deed wat iedereen zou doen: ik besloot Dokter Google weer te raadplegen. Ditmaal zocht ik op ‘buikpijn’ en las ik alle resultaten die maar opkwamen door. Er móest een verklaring zijn. En die was er. In alle zoekresultaten vond ik de website van stichting ACNES , met daarop een lijstje met symptomen, die allemaal overeen kwamen met mijn klachten:

ACNES-pijn bevindt zich altijd op dezelfde plaats en is door veel mensen zelfs met één vinger aan te wijzen.
Buikklachten verergeren bij activiteiten, zoals bukken, overeind komen, huishoudelijk werk, stofzuigen, sporten, wandelen, gebogen zitten etc. en bij rust weer afnemen.
De pijn is vrijwel nooit ‘s nachts aanwezig is, behalve als men op de zij ligt (de aangedane kant)
Soms lijkt het of de buikorganen zijn betrokken en wordt men er misselijk van.

Check, check, dubbel check. Dus ik weer naar de huisarts, ditmaal met de door mij gestelde diagnose. Gelukkig besloot zij hierin mee te gaan en ik werd doorverwezen naar een kliniek die is gespecialiseerd in ACNES.

De opluchting toen het echt ACNES bleek

In tranen vertelde ik mijn verhaal aan de chirurg in de kliniek. “Ja, ACNES is vrij onbekend, dus helaas weten veel huisartsen er niet vanaf”. Na een eenvoudige test bleek inderdaad dat ik ACNES had én direct werd er een wat ze noemen ‘proefblokkade’ gezet. Bij een proefblokkade injecteren ze verdovingsmiddel (hetzelfde spul als je bij de tandarts krijgt) in de plek waar je pijn hebt. Als het middel werkt, ook al is dat maar voor een paar uur, weten ze zeker dat je ACNES hebt. Sommige mensen zijn na zo’n injectie zelfs volledig van de pijn af.

Dit handige filmpje legt precies uit wat ACNES nou is.

PRF of opereren?

Dat gold helaas niet voor mij. Na vier van deze proefblokkades, met tussenpozen waarin de pijn steeds terugkwam (of ik nog beroerder was van de proefblokkade zelf), legde de chirurg mij een keuze voor. Ik kon gaan voor een PRF behandeling, waarbij er met behulp van een injectienaald de zenuw onder stroom werd gezet, of een operatie. Beide gaven ongeveer een gelijke kans op genezing, maar een operatie was wel een stuk heftiger qua herstel. Ook was op dat moment - het was inmiddels winter 2020 - de hele zorg in Nederland overbelast vanwege Corona. Ik besloot dus te gaan voor de PRF behandeling.

Toen ik antidepressiva voorgeschreven kreeg

In eerste instantie werd ik voor de PRF behandeling ingepland in het ziekenhuis in Apeldoorn, aangezien de kliniek daar ook zat. Daar was de wachttijd echter weer een aantal maanden, door de pandemie. Als je zoveel pijn hebt, als ik toen had, is iedere dag met pijn er eentje teveel. Ik besloot dus ziekenhuizen “in de buurt” te bellen om te kijken of ik ergens eerder terecht kon. En dat was zo. De afspraak in dat andere ziekenhuis, was alleen een totale ramp. Het zit namelijk zo: bij een PRF behandeling krijg je niet direct de behandeling zelf, maar eerst altijd een intake. Die kreeg ik dus ook, maar de arts in kwestie was het niet eens met het besluit van de chirurg van de kliniek om een PRF te doen, dus hij besloot op eigen houtje dat ik maar weer een proefblokkade moest krijgen en ik tot die gezet kon worden, met een lichte dosis antidepressiva de pijn moest uitzitten. Nu ben ik niet anti-medicijnen en antidepressiva worden vaker ingezet bij pijnklachten, maar zomaar antidepressiva voorgeschreven krijgen door een arts die mij niet kent en niks van mijn medische geschiedenis weet, dat ging me te ver. Hoe erg de pijn ook was. Inmiddels had ik ook een Facebookgroep gevonden met andere ACNES lotgenoten, en daarop kwamen een hoop verhalen voorbij van mensen die al jaren met klachten rondliepen en niet anders meer konden dan aan antidepressiva of zware opiaten gaan om het leven een beetje dragelijk te maken. “Nee,” besloot ik, “dat is echt mijn laatste redmiddel.”

Opzien tegen de behandeling

Ik besloot de afspraak in dat ziekenhuis te annuleren en te vragen of ik in Arnhem terecht kon. Gelukkig ging de intake daar een stuk beter. De PRF zou worden ingepland. Nu geloof je het nooit - het wordt bijna een beetje lachwekkend - maar na een paar weken nog niks gehoord te hebben van het ziekenhuis, ben ik er maar achteraan gaan bellen. Wat bleek: ze waren me vergeten in te plannen voor de behandeling… Gelukkig kon ik met voorrang binnen een week terecht. Dus ik ging met zweethandjes - in mijn eentje, want in al deze maanden mocht (behalve in de kliniek) niemand met mij mee het ziekenhuis in - de behandelkamer in.

De PRF behandeling

In de behandelkamer had ik een ontzettend lieve verpleegkundige, die me er helemaal doorheen heeft geholpen. Bij een PRF behandeling brengen ze - onder plaatselijke verdoving en met behulp van röntgenapparatuur - een naald in op de plek waar het pijn doet. Deze naald staat een aantal minuten onder stroom. Na een kwartiertje mocht ik naar een kamer met allemaal van die oude mensenstoelen (je weet wel, van die leren sta-op-stoelen), kreeg ik een kopje thee en moest ik even afwachten of alles goed ging. In de weken daarna zou moeten blijken of de pijn weg zou gaan. Dat kon tot wel 6 weken duren, óf het zou niet gelukt zijn.

De pijn zakte langzaam weg, ineens kon ik de vaatwasser weer inpakken zonder misselijk te worden

Gelukkig voor mij - en hier ben ik nog iedere dag ontzettend dankbaar voor - voelde ik met een paar weken de pijn steeds minder worden. Ik merkte ook dat ik actiever kon zijn. Ineens kon ik de vaatwasser weer inpakken zonder dat ik daar de hele dag nog misselijk van was. Ik kreeg langzaam maar zeker m’n leven weer een stukje terug!

Hoe het nu gaat

Ik kreeg mijn PRF behandeling in januari van dit jaar en ik ben nog steeds zo goed als pijnvrij. Het is niet gegarandeerd dat ik dat altijd zal bijven, maar gelukkig kan ik vrijwel direct terecht als ik voel dat de pijn weer blijvend terugkomt.

Helemaal pijnvrij ben ik helaas niet en ook mijn band met mijn lichaam is ontzettend veranderd. In situaties met heel veel stress, of bij zware lichamelijke inspanning (hallo klushuis), merk ik dat de pijn weer opkomt. Je kunt je voorstellen dat de eerste keer dat dat gebeurde, ik volledig in paniek raakte. Inmiddels weet ik dat het een signaal is om even wat rustiger aan te doen en dat de pijn dan vanzelf weer wegzakt.

Verder merk ik dat ik enorm teleurgesteld ben in m’n lichaam en er ook veel angst zit om weer zo ziek te worden als vorig jaar. Ik ben een tijdje heel boos geweest op m’n lichaam omdat het me zo in de steek liet, en ook mijn fysieke conditie terugkrijgen kostte (en kost) me veel moeite. Het gaat met vallen en opstaan. Even een rondje hardlopen zoals vroeger, dat gaat niet meer. Gelukkig heb ik een hele fijne yogadocente gevonden die me leert heel goed naar mijn lichaam luisteren, waardoor ik stukje bij beetje de angst leer loslaten en weer meer leer vertrouwen op mijn lichaam.

Every cloud has a silver lining

Want dat is van deze hele shitperiode het positieve: ik heb ontzettend goed leren luisteren naar mijn lichaam en naar mijn grenzen. Natuurlijk gaat dit nog niet altijd goed en ook ik ontdek nog wat die grenzen zijn, maar ik denk dat ik zonder ACNES te krijgen nooit had gedurfd om zo voor mezelf te kiezen als ik in de afgelopen maanden heb gedaan. Ik was bijvoorbeeld nooit gaan ondernemen. Want zonder ACNES had ik nooit ingezien hoe belangrijk ik het vind om een leven te leiden wat bij mij past en veel meer voor mijn gevoel te gaan. En als ik dat even uit het oog verliest: dan voel ik mijn buik weer tintelen. Dan weet ik weer: blijf op je eigen pad, want niemand anders zal hem bewandelen.

En zo heeft ACNES me dichter bij mijn intuïtie gebracht en daarmee ervoor gezorgd dat ik dit blog ben begonnen.

Ik hoop dat mijn verhaal jou helpt om een stap te zetten die je misschien niet durft.

En voor degene die dit leest die ACNES heeft: ik wens je heel veel kracht en positiviteit toe. In iedere situatie, hoe rot hij ook lijkt, is iets positiefs te vinden, zo lang je er maar naar blijft zoeken!

Mocht je willen reageren op dit blog, of me een berichtje willen sturen, dan kan dat via mijn Instagram: @PaulienZ

Fotodagboek Week 46: Plezier en werk combineren zonder schuldgevoel

Wed, 24 Nov 2021 17:14:17 GMT

Om de lezers van dit blog een echt inkijkje te geven in hoe dat intuïtief leven nou in z'n werk gaat, leek het me leuk om een fotodagboek bij te houden van mijn week, beginnend op zondag.

Dit eerste fotodagboek begint stiekem al op zaterdag 13 november, de dag waarop Kai zijn nieuwe auto mocht ophalen. De rest van de week was nogal hectisch, met veel klussen in ons huis, ik ging op stap met mijn schoonmoeder en moeder én voor werk moest er met spoed een pitch voorbereid worden... Die combinatie tussen plezier en werk vond ik als nieuwe ondernemer soms wel lastig: want het schuldgevoel als ik "onder werktijd" iets leuks doe neemt het vaak toch wel over...

Lees en kijk gauw verder om te zien wat ik heb beleefd, én hoe intuïtief dat nou echt was ;)

Zaterdag 13 november

Op zaterdag 13 november had Kai een superromantisch dagje uit bedacht: we zouden samen in een Mini Cooper cabrio (mijn droomauto) naar Drenthe afreizen voor een high tea op een geweldig mooie plek. Geluk bij een ongeluk: de Mini Cooper was niet beschikbaar, maar Kai kon toevallig zijn nieuwe auto die dag ophalen. En dus nam hij met een beetje pijn afscheid van zijn oude lelijke eendje, in ruil voor zijn droomauto (de grootste auto die ik ooit heb gezien!) Hij mocht gelijk mee op zijn eerste lange rit naar Drenthe, waar we in een waanzinnig idyllisch landhuis een high tea hadden: klik op het pijltje rechts om de foto's te zien.

Zondag 14 november

Op zondag besloot ik rustig aan te doen, en terwijl Kai half Nederland door aan het cruisen was om aan iedereen zijn nieuwe auto te laten zien, ging ik heerlijk sketch journallen. Begin dit jaar heb ik een sketch journaling cursus gevolgd van illustrator Anne (@Goudenlijntjes) en Nienke (@Nienkevletter). Dit was echt een heerlijk ontspannende activiteit voor de zondag. Klik op het pijltje om het eindresultaat te zien: niet slecht, al zeg ik het zelf!

Maandag 15 november

Kai en ik zijn onlangs samen The Wee Wood begonnen, een creatief bureau, en op maandag hadden we ons eerste echt officiële afspraak met een potentiële klant. Deze keer om een nieuwe huisstijl en website voor hen te gaan ontwikkelen. En zoals je ziet: videobellen als je partner filmmaker is, gaat niet via de ingebouwde webcam. ;)

Dinsdag 16 november

Eén van de dingen waarin Kai en ik in samenwerken is het maken van video's, wat betekent dat ik aan het leren ben om te editen. Dat had wat voeten in aarde hoor: samen gaan werken betekent ook heel erg zoeken wie wat nou precies gaat doen. En hoewel ik dacht dat ik editen niet zo leuk zou gaan vinden, merk ik dat ik het eigenlijk wel heel tof vindt om van A tot Z een video te kunnen maken!

Woensdag 17 november

Another day, another laptopscherm. Tja, dat is nu eenmaal hoe veel van mijn werkdagen eruit zien! Ik ben onlangs begonnen met ondernemen en ik merk dat ik nog heel erg los moet komen van het idee dat ik van 9 tot 17u aan het werk moet zijn. Want ondanks dat ik op dit moment helemaal niet in zo'n ritme werk, merk ik dat ik me wat schuldig voel als ik na het maken van bijvoorbeeld een edit, of in dit geval een pitch, ik even rustig aan een kop thee ga drinken op de bank. Terwijl dat juist ook een reden is waarom ik ben gaan ondernemen: om meer in contact te staan bij wanneer ik rust nodig heb en wanneer ik wel wil (en natuurlijk soms moet) knallen.

Dit hilarische GIFje wilde ik jullie niet onthouden: hij is staat in een pitch die we in minder dan 24 uur moesten voorbereiden. Mega stressvol natuurlijk, maar ook heel erg leuk om te doen. De opdracht is misschien zelfs wel groter dan we in eerste instantie dachten en voor mij persoonlijk misschien wel echt mijn droomopdracht... Volgende week gaan we weer in gesprek: dus duim voor ons dat we de klus krijgen!

Donderdag 18 november

Donderdags ging ik met mijn moeder naar de Intratuin in Duiven. Voor iedereen die van Kerst houdt en er nog nooit is geweest in deze periode: dat moet je zeker eens doen! Ze hebben er de grootste kerstshow van Europa en je kijkt echt je ogen uit. Hier stonden we voor een hal gevuld met kerstdorpjes. En Flip mocht ook mee, hoewel hij het geloof ik allemaal wat overweldigend vond. Het was heerlijk rondneuzen met mijn moeder en het lukte me om mezelf aardig in te houden. De buit: 3 pakjes kerstkaarten :-)

Vrijdag 19 november en Zaterdag 20 november

Ja, en toen was het klusleven ook weer begonnen... Kai en ik hebben begin dit jaar een huis gekocht, waar iets meer aan moest gebeuren dan we hadden verwacht. We zijn inmiddels aanbelandt bij het kantoor, wat we nu samen gaan delen. Gelukkig heb ik een hele lieve en handige schoonvader, die wonderen weet te verrichten. Op de laatste foto kun je het eindresultaat zien van vele weekenden zwoegen, tot en met zondag 21 november aan toe. Je kunt zien dat we hele mooie houten balken en houten betimmering tegen de muur hebben: dat heeft Kai samen met zijn vader gedaan. Hoewel het ontzettend veel werk is en we het - zeker nu we bijna een jaar bezig zijn - ook behoorlijk zat zijn, blijft het toch bijzonder om op zo'n manier een huis helemaal eigen te kunnen maken.

Dat was het weekje wel! Hopelijk vond je het leuk om een inkijkje te krijgen, laat het me vooral weten!

Hoe ik mijn intuïtie vond door in het bos te overnachten

Tue, 26 Oct 2021 10:22:40 GMT

Begin deze maand heb ik een Nature Quest gedaan. Tijdens een Nature Quest verblijf je 24 uur (of langer) op een door jou uitgekozen plek in het bos, met alleen een tarp (een soort tentdoek) en je slaapzak en water. De Quest staat voor de vraag “Wie ben je als je niks hebt?”

Waarom ik een nacht in een bos heb doorgebracht

Als je me een paar jaar geleden had gezegd dat ik in oktober een dag én nacht in een bos zou doorbrengen, dan had ik je waarschijnlijk vierkant uitgelachen. Hoewel ik niet bang ben aangelegd (ik heb ooit parachute gesprongen en alleen door Europa gereisd), was dit wel heel erg ver uit mijn comfort zone. Alleen. In het bos. In oktober. Waarom ik het dan toch heb gedaan? Omdat ik aan alles merkte dat het tijd werd om een hoofdstuk af te gaan sluiten zodat een ander echt kon gaan beginnen.

Afsluiten van een hoofdstuk

De afgelopen periode is een vreemde en niet altijd fijne tijd geweest, eentje waarin ik ziek ben geweest door een beknelde buikzenuw, mijn hond heel ziek werd, ik verhuisde en onverwachts in verbouwing rolde omdat het een flink klushuis bleek. En toen er vervolgens wat zaken rondom mijn werk flink veranderden, besloot ik te gaan ondernemen. Ik nam mijn eerste klus aan, met een slecht voorgevoel.

Dat voorgevoel klopte, want een week voor mijn “uitje” in het bos, eindigde de samenwerking. Ik voelde al tijden dat ik wel een goed pad had ingeslagen door te gaan ondernemen, maar dat er ook wat oude en hardnekkige patronen waren die ik wilde doorbreken. Of beter gezegd: achter wilde laten in het bos.

Patronen

Dus dat heb ik gedaan. Ik ben het bos ingegaan met een zelfgemaakt schilderij met letterlijk patronen erop, die ik tijdens de kampvuursessie in het vuur heb verbrand. De patronen die ervoor zorgen dat ik mijn gevoel niet volg, maar vooral mijn rationele kant de bovenhand laat voeren. En toen heb ik mijn plek in het bos uitgezocht om - voor wat voelde als uren - mijn tarp op te zetten en vervolgens op reis te gaan op “mijn stukje” 20 vierkante meter bos.

Op reis gaan in jezelf

Want een reis, zo mag je een Nature Quest wel noemen. Tot aan de nacht voelde ik me zo bevrijd: in zo’n bos kun je niks, oftewel ik kon alles doen wat ik wilde. Naar de boomstronk naast me staren, dansen, dutjes doen, wat er ook maar in me op kwam: ik ging het gewoon doen. “Zo,” dacht ik “dit zou ik vaker moeten doen!” En toen kwam de nacht: ritselende geluiden, de kou, het was afzien. Zeker weten. Maar ook dat ging weer voorbij, toen de eerste zonnestralen opkwamen. En in de ochtend voordat ik weer opgehaald werd door de organisatie besefte ik me: volg je hart, dan komt alles goed.

Je hart volgen

En dat is precies wat ik nu aan het doen ben. Dichtbij mijn gevoel te blijven en met intuïtief leven met jou te delen hoe ik dat doe, zonder te overnachten in het bos :-).

Wat ik je mee wil geven

Hoewel ik iedereen een Nature Quest kan aanraden, kan ik me ook voorstellen dat het misschien niet voor iedereen is weggelegd. Misschien kun je je eigen mini Quest houden door alleen naar het bos te gaan, je telefoon en huisdier thuis te laten, en geen stevige wandeling te maken maar voor langere tijd op dezelfde plek te blijven. En te ervaren wat er gebeurt.

Laat je het me weten via Instagram @paulienz ?

Waarom intuïtief leven?

Wed, 20 Oct 2021 15:48:34 GMT

Wat gebeurt er als je écht je intuïtie volgt?

Luister jij naar jouw intuïtie? Luister je écht? Wat de uitkomst ook is? Dat specifieke gevoel wat opduikt en je vertelt dat iets een goede of foute keuze is? Ik deed dat de afgelopen jaren in ieder geval niet. Niet echt. In mijn ambitie om zo snel mogelijk de carrièreladder te beklimmen en zoveel mogelijk mee te maken, raakte ik helemaal verwijderd van mijn interne kompas. De knop ratio ging vol aan en de knop gevoel, die draaide ik helemaal terug. Want dat was niet de manier om succesvol te worden.

Gevoelig zijn

Als kind werd ik altijd al gevoelig genoemd. Ik houd van harmonie en kwam dan ook vaak in beeld om ruzies te beslechten tussen klasgenootjes. Als iets oneerlijk was, frustreerde me dat vaak tot tranen aan toe. En die tranen liggen bij mij altijd al aan de oppervlakte. En al zo lang als ik me kan herinneren heb ik een heel sterk onderbuikgevoel dat me vertelt of ik op het juiste pad ben.

Maar hoe ouder ik werd, hoe vaker ik hoorde dat ik “wat harder moest worden” en “de wereld nou eenmaal zo werkt”. Dus ik paste me aan, zo goed en kwaad als ik kon. En met elke aanpassing die ik deed, dwaalde ik een stukje verder af van die gevoelige Paulien. En dat onderbuikgevoel? Dat dook soms nog wel op, maar ik drukte het vooral weg.

Wake-up calls

En dat wegdrukken resulteerde in de afgelopen jaren al een aantal keer tot een flinke wake up call. Waar ben je mee bezig? Wie ben je echt? Wat vind je nu echt belangrijk? En dan probeerde ik ook om echt te luisteren naar mijn intuïtie, maar telkens merkte ik dat het makkelijker was om op het rationele pad te blijven, keihard te werken en te proberen dat gevoel weg te stoppen.

En man, dat voelt eenzaam. Alsof ik er niet mag zijn als ik volledig mezelf probeer te zijn. Alsof ik een vreemdeling ben in onze maatschappij, die gedreven wordt door ratio, systemen, cijfers. Waarin er geen plek is voor verdriet, of het vreemd wordt gevonden als je vaart op intuïtie in plaats van op sterk onderbouwde argumenten.

Intuïtief leven, hoe doe je dat nou?

Maar, de zoveelste wake-up call kwam voorbij: en deze keer kon ik mijn intuïtie niet langer negeren. En daarom start ik dit blog. Want intuïtief leven, hoe doe je dat nou?

Hoe blijf je dicht bij je gevoel, luister je hier ook echt naar, en hoe doe je dat in onze haastige maatschappij waarin succes zo op een voetstuk staat? Terwijl je misschien wel vast zit in een baan waar je je eigenlijk niet in thuis voelt, ondanks het zo goed paste in je uitgestippelde pad? En hoe weet je nou zeker of je gevoel klopt?

Ga je mee op reis?

Ik heb zeker niet het antwoord op alle vragen, maar dat is de reis waar ik aan begonnen ben. En ik hoop oprecht dat jij met mij mee wilt en met mij mee wilt leren. Want ik geloof dat de wereld er een stukje mooier van wordt als we allemaal eens wat meer stil zouden staan bij wat onze intuïtie ons te vertellen heeft.